“De kunst is om niet te gaan rennen, maar te blijven en te voelen” – Joy in Frankrijk

Joy wilde al jaren in het buitenland surfen. En ze wilde al net zo lang een keer alleen op vakantie. Wat haar tegenhield was het vliegen. “Dat vind ik best spannend,” vertelt ze. Dus ging ze zoeken of er ook busreizen bestonden. Zo kwam ze uit in Frankrijk, in haar eentje, op haar eerste echte surftrip.

Bestemming: 7-daagse glamping surfvakantie in Soulac-sur-Mer, Frankrijk
Leeftijd: 42 jaar
Komt uit: Nijmegen/Groesbeek
Samenstelling: Solo
Surfervaring: Beginner, niveau nul
Hoogtepunt: Yoga doen op de surfplank, met de hele groep
Hoofddoel: Vertragen, en even niet altijd ‘aan’ staan

Joy is alleenstaande moeder van twee jongens van zes en acht. Ze heeft een eigen personal training bedrijf, werkt daarnaast bij een sportschool en geeft sport- en spellessen op de basisschool. “Ja, dus wel heel druk,” zegt ze zelf. Surfen had ze één keer eerder gedaan, drie jaar geleden in Zeeland. “Dat kun je natuurlijk niet vergelijken. Ik begon echt op nul.”

De aanleiding

In februari kwam er een einde aan haar relatie. Kort daarna lag er een periode van twee weken waarin de jongens bij hun vader zouden zijn, ruimte die ze normaal gesproken niet heeft. “Toen dacht ik: ik ga gewoon eens rondkijken wat de mogelijkheden zijn.”

Op de site trok een aantal dingen haar meteen aan: dat er veel solo reizigers gingen, dat de leeftijden gevarieerd waren, en dat het een compleet pakket was. “Alles zat erbij. Van het surfen tot het vervoer, het verblijf en het eten. Dat vond ik heel prettig, zeker de eerste keer.”

Dat betekende niet dat ze zonder twijfels vertrok. Integendeel. “Ik heb zóveel gemaild,” lacht ze. “Ben ik niet te oud? En de bosbranden. Ik zag overal beren.”

Aankomst & groep

De aankomst was even chaotisch. Op de leeftijd van de rest van de bus was ze even stil. “In de bus dacht ik wel: oh ja, ik ben nu echt oud. Iedereen was tussen de twintig en de 24.” Dat gevoel hield het niet lang vol. Twee meiden van 24 en 26 namen haar meteen op sleeptouw. “Ze hadden mij geadopteerd, zo noemden ze het ook de hele week.” Ze trok de rest van de week met hen op, en met veel anderen.

Ze zat vijf minuten voor haar tent toen er iemand op haar afstapte: “Ze kwam naar me toe en zei: hey, are you alone? Ik zei ja. Oh my god, ik kom erbij. Bam. En toen kwam de een na de ander.” Binnen de kortste keren zat ze in een groep van twaalf à veertien mensen.

“Ook al denk je dat je alleen bent, dat is dus gewoon echt niet zo.”

Het kamp

Wat de plek voor haar bijzonder maakte, was vooral de omgeving. “Je zit met een bos eromheen. Het is daar zo mooi, zo vredig. Ik ben echt een buitenmens, ik word daar gewoon blij van.”

Praktisch werkte het ook. Het zwembad was na het surfen goud waard in de hitte, en overdag childe ze bij de houten huisjes en tipi’s. En omdat er drie kampen naast elkaar liggen, was er altijd wel iets te doen: was het bij hen na elven stil, dan liepen ze door naar het kamp ernaast.

Het rooster was per dag anders – de ene keer om zeven uur ‘s ochtends, de andere keer om twee uur of om zes uur ‘s avonds – verdeeld over niveaugroepen. Joy nam er ook nog yoga bij. En toen ze bij de yogalocatie dumbbells en kettlebells zag staan, was ze de enige die daar ook nog ging trainen.

Haar progressie op de plank ging volgens het boekje. “Op dag één kon ik echt helemaal niks. Toen ben ik denk ik wel twintig keer gevallen.” Dag twee stond ze een keer. Dag drie een paar keer. “Aan het einde van de week kon ik het best goed.”

Drie onvergetelijke momenten

1. Het eerste was een dag op een vlakke zee. Hun instructeur – een man die volgens Joy altijd zei dat de zee Beyoncé is – liet de internationale groep solo reizigers yoga doen op de surfplanken. Aan het eind van de week kregen ze een compliment dat ze niet snel vergeet: in zijn zeventienjarige carrière had hij nog nooit zo’n fijne groep meegemaakt. Later vertelde hij zijn eigen verhaal. “Toen moesten we allemaal huilen. Hijzelf ook. We hebben echt heel intens contact met elkaar gehad.”
   
2. Het tweede regelde ze zelf. Ze bleef maar zeuren om een salsa-avond. Toen bleek dat een Duitse jongen uit haar surfgroep kon salsadansen, was het plan ontstaan. “Iedereen deed mee.”
   
3. Het derde onvergetelijke moment is als volgt:

Op dag drie ging het surfen goed en was het een prachtige dag. En toch miste ze haar jongens zo erg dat ze naar huis wilde. “Ik zei tegen mijn groep: ik ga morgen met de taxi, dan pak ik de trein en ik ga naar huis.”

De groep liet dat niet gebeuren. Ze praatten erover en gingen daarna met z’n allen op de fiets naar het dorp. “We hebben alleen maar gezongen op de fiets, Spotify aan, van Backstreet Boys tot noem maar op.” Het werd een avond voor in de boeken. De dag erna was het over. Wat het haar leerde, formuleert ze zelf het scherpst: dat zulke momenten er mogen zijn, en dat de kunst is om niet te gaan rennen en te vluchten, maar te blijven en te voelen. 

“Door mezelf toe te staan die emoties te voelen, kon ik opnieuw mijn rust vinden, in het moment zijn en alles wat deze ervaring te bieden had volledig omarmen.”

Er zat nog een tweede overwinning in. “Ik ben al zo iemand die alles alleen doet,” zegt ze. “En toen waren het even andere mensen die voor mij gingen zorgen. Dat was zo bijzonder.”

Dat ze goed in groepen zit, wist ze. Het omgekeerde was de echte uitdaging. Op de vrije woensdag, toen iedereen van alles ging plannen, bleef ze bewust alleen bij het zwembad. “Mijn kracht is onder de mensen zijn. Maar mijn zwakte is alleen zijn, voelen, kwetsbaar zijn en even met mezelf bezig zijn.”

Haar tips

Een tip noemt ze zonder aarzelen als eerste: huur meteen een fiets. “Ze zeggen dat alles op loopafstand is, maar zelfs ik vond het ver lopen.” Met een fiets kun je naar het strand wanneer je wilt, desnoods met een board, en het stadje is tien minuten fietsen. “Dan ben je zo vrij. Dat is echt een must.”

De tweede is minder praktisch. Stel jezelf open. “En dat het gewoon goed komt. Je hebt echt in no time contacten.”

Wat het haar bracht

Zou ze iets anders doen? “Nee, helemaal niks. Ik zou zo weer naar dezelfde locatie gaan.” De volgende stap is dan ook geen andere accommodatie maar vliegen. Portugal staat op haar lijst, en misschien ooit Bali. 

Wat de week haar heeft gebracht, zit hem voor Joy in de stapeling: actief bezig zijn met haar lijf én haar hoofd, de salsa-avonden, de vriendschappen die ontstonden, de tipitent, de duinen. “Ik denk dat het me heel veel heeft gebracht.” Hoeveel precies, merkte ze pas thuis. Ineens kwam alles binnen. “Toen moest ik alleen maar huilen. Niet omdat ik verdrietig was, maar omdat alles zo mooi en bijzonder was geweest dat het er even allemaal uit moest.”

“Groei begint op het moment dat je iets durft te doen wat je spannend of eng vindt.”